Publikacja w serwisie

Bookmark and Share

6255  odsłona

Grażyna Grabowska: Kinga poznaje środowisko

Grażyna Grabowska

KINGA POZNAJE ŚRODOWISKO

PROGRAM

Cel:

Poznanie przez Kingę środowiska i najbliższego otoczenia, nawiązanie kontaktów z młodzieżą szkolną

Cele operacyjne:

  • uczennica chętnie przebywa na lekcjach  człowiek w środowisku w szkole w kl. I Lp  i II Lp
  • uczennica chętnie przebywa na innych lekcjach w szkole
  • uczennica dostosowuje się do reguł panujących na lekcjach w szkole
  • uczennica poznaje nowych ludzi
  • uczennica uczestniczy we wszystkich formach życia pozaklasowego klasy I Lp  i  II Lp i innych klas
  • uczniowie klasy  I Lp poznają sytuacje w jakiej znajduje się osoba niepełnosprawna
  • Kinga i klasa potrafią nawiązać pozytywne relacje

Metody pracy:

  • lekcje w szkole
  • wycieczki zawodowe
  • wycieczki krajoznawcze
  • wycieczki do teatru i kina
  • spotkania z osobami znaczącymi
  • dyskusje

Czas: rok szkolny  2002/2003  i  2003/2004

Adresaci: Kinga i klasa I Lp, uczniowie innych klas

Realizator: nauczycielka przedmiotu „Człowiek w środowisku” – Grażyna Grabowska


PROGRAM  „KINGA POZNAJE ŚRODOWISKO”

  1. Rewalidacja osób niepełnosprawnych
  2. Charakterystyka Kingi
  3. Plan współpracy z  Kingą
  4. Ankieta i jej analiza
  5. Ewaluacja

Rewalidacja osób niepełnosprawnych

Rewalidacja – to przystosowanie do czynnego udziału w życiu społecznym osób, które z powodu wad wrodzonych lub nabytych, choroby lub urazu są kalekami bądź doznały przemijającej lub trwałej utraty zdrowia i stały się na stałe lub na pewien czas inwalidami.

Rehabilitacja jest procesem złożonym, który ma na celu przywrócenie inwalidzie (w możliwie wysokim stopniu) sprawności organizmu oraz poczucie własnej wartości społecznej, zawodowej i rodzinnej.

Problemy rewalidacji dzieci niepełnosprawnych

Rewalidacja rozumiana jako usprawnienie jednostki, przywracanie im pełnej wartości, poczucia użyteczności społecznej, prawa i możliwości samorealizacji jest procesem złożonym.

Efekt tego procesu zależy od postawienia prawidłowej diagnozy, a następnie od zastosowanych środków i metod dydaktycznych, do potrzeb psychokorekcji danego osobnika.

Na standard kulturowy i materialny życia rodziny wpływa poziom wykształcenia rodziców i ich status zawodowy.

Istotnym czynnikiem w procesie wychowania jest udział krewnych którzy mogą być wzorem do naśladowania przez dziecko . Emituje postawy prospołeczne, opiekuńcze, przygotowuje dziecko do prawidłowej samorealizacji.

Opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym jest przyczyną nadmiernego przemęczenia rodziców, w konsekwencji drażliwości, albo reakcji zbyt ochraniających, a przecież jedno i drugie nie sprzyja właściwemu rozwojowi dziecka.

Prace pedagogiczne – LI (Problemy rewalidacji dzieci niepełnosprawnych) Warszawa 1986 r. Bibliografia

Niepełnosprawność wrodzona jest już od momentu narodzin czynnikiem wyznaczającym charakter relacji dziecka z otoczeniem zarówno przedmiotowym, jak i społecznym, a przez to wpływającym na jego funkcjonowanie.

Każde dłużej trwające unieruchomienie dziecka, spowodowane niepełnosprawnością narządu ruchu, może mieć niekorzystny wpływ na jego rozwój.  I tak, jeżeli dziecko nie może podejść do różnych przedmiotów, to te przedmioty powinny przyjść do niego.

Taką wspaniałą umiejętnością, będącą niezastąpionym instrumentem poznawania świata, jest umiejętność czytania. Książka może stać się dla niego nie tylko źródłem wiedzy ale również pomocnym w różnych sytuacjach przyjacielem.

Wrodzona obniżona sprawność narządu ruchu rzadko implikuje niekorzystne konsekwencje w zakresie rozwoju umysłowego, częściej związane są one z rozwojem społecznym.

Już w wieku przedszkolnym dziecko pozbawione jest zabaw ruchowych. Zostaje ograniczony dopływ bodźców społecznych wynikających ze współuczestnictwa w zabawie, a z drugiej strony dziecko nie uczy się pewnych reguł społecznych i zachowań interpersonalnych w obrębie grupy rówieśniczej.

W takiej sytuacji często obserwuje się psychologiczne pogłębianie stosunków dziecka z niektórymi osobami dorosłymi (np. z matką), także spoza rodziny które maja swoje wartości, nie kompensuje to jednak w pełni strat dla rozwoju wynikających z braku kontaktów z rówieśnikami.

Izolacja dziecka od grupy rówieśniczej (na drodze odrzucenia przez grupę, lub na skutek specyfiki pobierania nauki na drodze nauczania indywidualnego) powoduje że utrudniony jest rozwój potrzeby kontaktu emocjonalnego.

Antycypowanie swego funkcjonowania w przyszłości zależne jest między innymi od wiedzy o sobie samym, poczucie własnej wartości i kompetencji, samoakceptacji, poziomu aspiracji.

Problemem dla rodziców i szkoły jest wypracowanie i realizowanie stylu wychowania swego niepełnosprawnego dziecka, aby był pomocny w przeciwdziałaniu zakłóceniom jego rozwoju nie zawsze dostrzegalnym dla innych, ale zawsze tłumiącym radość życia i odczuwanie zadowolenia ze swego rozwoju.

Do ukształtowania pozytywnego, choć realnego, obrazu własnej osoby niepełnosprawnego dziecka, dla umożliwienia mu zaakceptowania  siebie mimo nie sprawności, najważniejsze jest rozwijanie w nim poczucia bezpieczeństwa  oraz akceptacji i miłości ze strony rodziców.

Człowiek który czuje się kochany i akceptowany przez najbliższych otrzymuje bardzo dobre podstawy do ukształtowania pozytywnego obrazu siebie.

Dla prawidłowego funkcjonowania dziecka niepełnosprawnego ważne jest aby swoje poczucie własnej wartości odnosiło się do dziedzin które nie są związane ze zdrowiem, wyglądem zewnętrznym, sprawnością fizyczną, a na przykład z realizowaniem zadań społecznych zarówno w rodzinie jak i w szerszym środowisku.

Natomiast poczucie niskiej wartości wyzwala obawę odrzucenia przez innych ludzi a to blokuje kontakty z nimi interpretowane jako odtrącenie, potępienie i wrogość.

Nastawienie ku ludziom, pozytywny ich obraz, przejawianie zachowań prospołecznych 9 godność, niesienie pomocy, chęć podejmowania wysiłku dla wspólnego dobra, opiekuńczość).

„Pamiętaj że będą cię kochać i przyjmą cię za to, co dasz oprócz swego kalectwa, a nie z powodu niego” (H. Viscardi)

„Staraj się nie czuć żalu do świata z powodu swego upośledzenia, gdyż takie nastawienie może wyrządzić ci największą krzywdę i zepsuć szansę na dźwignięcie się ponad własne inwalidztwo”  (H. Viscardi)

Należy nagradzać (wystarczy słownie) pro społeczne zachowanie dziecka: pomoc, obdarowywanie, dzielenie się, okazywanie współczucia.

Przeżycie empatyczne (zarażanie się stanem emocjonalnym drugiej osoby)

Bardzo ważne – odpowiadanie uśmiechem na uśmiech, płaczem na płacz.

Ważny jest stosunek do swojej niepełnosprawności, – to akceptacje niepełnosprawności i swobodne, naturalne traktowanie tego stanu sprawia że ludzie z którymi styka się człowiek niepełnosprawny, łatwo pozbywają się zakłopotania i niepewności, a w rezultacie również postaw odbieranych przez inwalidów jako nagannych.

Umiejętność otwartego mówienia o sobie umożliwia dobry klimat do nawiązywania bliskich więzi emocjonalnych, które powodują, że nie jest ważne kto jest bardziej a kto mniej sprawny.

Dziecko niepełnosprawne w rodzinie   WSiP  1999 r.
Praca zbiorowa pod redakcją Ireny Obuchowskiej

Cały program w formacie PDF znajduje się na stronie autorki (link poniżej)


Publikacja umieszczona w Serwisie Publikacji Nauczycieli ODA, rok szk. 2004/2005

 
 

Serwis ODA - Strona główna > Pełny katalog publikacji  |   Strona autora/ów  |

Zamknij okno

góra

Serwis jest prowadzony przez Wydawnictwo „e media”